گفتگو با محمدرضا حقگو بازیگر سینما و تلویزیون

گفتگو با محمدرضا حقگو بازیگر سینما و تلویزیون
Print Friendly

headerimg

حقگو از سال ۱۳۴۳ بازیگری تئاتر را در دبیرستان با گروه‌های نمایشی هنگ ژاندارمری و مرکز تیپ آموزشی ارتش آغاز کرد که این تجربه و همکاری تا سال ۱۳۴۶ ادامه یافت. برخی از تئاترهای دبیرستان و ارتش او عبارتند از:

  • دوستان (۱۳۴۳)
  • پزشک قلابی (۱۳۴۳)
  • افتخار برای وطن (۱۳۴۴)
  • خلیه عباسی (۱۳۴۴)
  • دلیران طوس (۱۳۴۴)
  • شاعر بی نوا (۱۳۴۴)
  • اعتیاد بلای جان (۱۳۴۴)
  • نوکر پر توقع (۱۳۴۴)
  • غروب در دیار غریب (۱۳۴۵)
  • عروس قلابی (۱۳۴۵)
  • یعقوب لیث (۱۳۴۵)
  • سرباز وطن (۱۳۴۵)
  • شب کلاه سلیمان (۱۳۴۶)
  • غلام حیدر به حجله می‌رود (۱۳۴۶)
  • آگهی ازدواج (۱۳۴۶)
  • تاجگذاری نادر در دشت مغان (۱۳۴۶)
  • وزیر خان لنکران (۱۳۵۲)
  • ماندراگولا (۱۳۵۶)
  • سی زیف و مرگ (۱۳۵۷)
  • براند (۱۳۵۸)

سینما  از  جمله هنرهایی است که توسط آن هنرمند با بکارگیری خلاقیت، تجربه و اطلاعات خود با به تصویرکشیدن یک گوشه از جامعه می تواند گام موثری در رشد فرهنگ آن جامعه داشته باشد . سینما فنی است که طی آن پیامی به کمک تصویر به بیننده انتقال می یابد و امروزه در عرصه هنر متعهد از اهمیت خاصی برخوردار است هنری که می تواند اسلحه بسیار نافذ و قدرتمندی باشد برای هنرمند متعهدی که می داند درد جامعه اش را به وسیله آن از عمق زوایا و احساسات می تواند برای عامه تصویر کند و عینیت مسائل را در تاریکی محض روشن کند. فنی که از نخستین گامهای تولدش بارسنگین رسالت را به دوش احساس کرد و پس از آن انعکاس ناله مظلومی بود و اشک یتیمی و پیام خون عزیزی از دل پردرد هنرمندی که رسالت انسان بودن داشت و همچون شمعی می سوخت و نور می پاشید .۲۱ شهریور روز سینما است قبل از هر چیز این روز را به تمامی سینماگران و سینما دوستان تبریک عرض می کنیم . نشریه آوای بیرجند به همین مناسبت گفتگویی اختصاصی با یکی از افتخارات بیرجند بازیگر سینما و تلویزیون محمدرضا حقگو انجام داده است این شرح گفتگویی است با هموطنی که قلبش به یاد بیرجند می تپد .

 

در ابتدا بفرمایید متولد چه سالی و در کدام محله بیرجند متولد شده اید ؟

اینجانب محمدرضا حقگو در سال ۱۳۲۵ در محله خیرآباد بیرجند متولد شدم . تحصیلات تا دیپلم طبیعی در بیرجند و سپس با تحصیل در رشته بازیگری و کارگردانی تئاتر از دانشکده هنرهای دراماتیک در سال های ۵۶ لغایت ۵۷ لیسانس بازیگری را دریافت داشتم.

 

از چه موقع علاقمند به سینما شدید و چطور این کار را شروع کردید ؟

تا اواخر دهه ۱۳۳۰ در بیرجند سالن سینمای مشخصی وجود نداشت . مدیر آن زمان سینما که به سینما فردوسی شهرت داشت و انسانی فرهنگ دوست بود در سالن آن زمان که مربوط به شهرداری یا اداره  دیگری بود و در قدیم آن محل با باغ ملی معروف بود ( محل آن ابتدای خیابان شهدا از میدان ابوذر است ) مبادرت به نمایش فیلم می نمود.

سالن مزبور بیشتر به راهروی ساختمان شبیه بود که با نمایش فیلم در شبها ظرفیت چندانی نداشت و جنب آن محوطه ای وجود داشت که تابستان بصورت سالن تابستانی از آن استفاده میشد که بعدا ً بصورت سینمای تابستانی به محل شرکت نفت سابق منتقل شد که در آن زمان مقابل سینما فردوسی فعلی بود.

در آن دوران محدودیت شدیدی از نظر خانواده برای رفتن به سینما داشتم. در بعدازظهر روزهای جمعه در صورتی که تماشاچی بقدر کافی بود موفق بدیدن فیلم می شدیم. فیلمها اکثرا خارجی و با زبان اصلی به نمایش در می آمد و گاهی هم موفق به دیدن فیلمهای سینمایی ایران می شدیم در سن نوجوانی با دیدن فیلمهای مختلف شیفته سینما و آنچنان مجذوب این پدیده نوظهور می شدم که هر بار دیدن فیلمی تمام لحظات و گفتگوهای سراسر آن را فریم به فریم در ذهنم مرور می کردم که این شدت علاقه و جادوی فیلم باعث پیگیری  مداوم من و پایه و اساس ورود من در سال های بعد به جرگه اهالی سینما و تحصیلات مربوط به آن شد .

 

چرا به حرفه بازیگری روی آوردید و چرا به گرایشات دیگر سینما روی نیاوردید ؟

علاقه مندی و عشق به سینما از همان سالهای اولیه باعث شد که همیشه مطالب و آثار سینمایی را دنبال کنم و یکی از محدود خواننده های مجله ستاره سینمای آن زمان که بعد از مدتی مجله فیلم و هنر هم اضافه شد و به تعداد خیلی کم به بیرجند می آمد باشم با این علاقه مسلم است که تمام مطالب آنها را با اشتیاق می خواندم و از بیوگرافی بازیگران خارجی و داخلی و مطالب عکس های مربوطه مجموعه با ارزشی برای خودم فراهم نمودم و گاهی نیز در دبیرستان برای دوستان به تشویق دیگران کنفرانس های هنری از آنچه اندوخته بودم ترتیب می دادم.

علت انتخاب رشته بازیگری بر می گردد به زمان تحصیل در دبیرستان شوکتی بیرجند به دستور مدیر با فرهنگ و هنرمند دلسوز دبیرستان و راهنمایی اساتید محترم دبیرستان که  دانش آموزان را تشویق به اجرای فعالیت های فوق درسی می نمودند. با توصیه دوستان همکلاسی موفق به اجرای نمایش در اولین روز زندگیم که تا آن زمان شدیدا ً خجالتی بودم شدم بعد از آن با تشویق اساتید و دوستان و آشنایان به رشته بازیگری و گاهی کارگردانی در تئاتر های دبیرستان مشغول و چون در خود استعداد بازیگری را دریافتم ، چنان غرق در اجرای برنامه های تئاتر شدم که در سال های آخر دبیرستان ضمن انجام تکالیف درسی در گروه های هنری پادگان و هنگ ژاندارمری با اجازه رئیس فرهنگ وقت شرکت می کردم.

 

اولین فیلمی که با آن بازیگری را آغاز کردید چه بود ودرباره حس خود در آن زمان بگویید؟

بعد از دیپلم و سربازی برای کنکور در تهران آماده شدم و هر سال در کنکور سراسری شرکت می کردم درحالی که هیچگونه علاقه ای به رشته غیرهنری مخصوصا ً جز بازیگری نداشتم و هر روز آرزوی قبولی ورفتن به دانشکده هنر در من شدت می گرفت . با وجود مخالفتی که در خانواده ام نسبت به این رشته تحصیلی سراغ داشتم با دلواپسی بسیار در آخرین سال محدودیت سنی که سال ۵۲ بود در دانشکده هنرهای دراماتیک در رشته بازیگری قبول شدم .

چند ماه قبل از قبولی کنکور سکانسی در اولین فیلم سینمایی بنام « کج کلاه خان » با کارگردانی صابر رهبر بازی کردم که ایشان نیز یکی از مشوقین من بود.

حسی که در آن زمان با بازی در اولین فیلم خود داشتم از نظری برایم خوشحال کننده و از نظر مسائل خانوادگی بعلت شماتتی که در پی داشت کمی دلهره آمیز بود. با این وجود هر سال با نقشی کوتاه در یکی از فیلم های سینمایی در دانشکده از واحد بازیگری برای خود امتیاز نزد استاد کسب می نمودم.

 

بیشتر دوست دارید در چه نقش هایی بازی کنید و کدام نقشی را که تا به حال بازی کردید دوست دارید ؟

به نظر من بازیگر باید توانایی اجرای هر نقشی را داشته باشد این که چه ژانر سینمایی و یا چه نقشی مورد قبول من است نمی توانم مشخص کنم چون اجرای هر نقشی در زمان خود با تمرین ها و تحلیل ها و تبادل نظرهای مشخص خود علاوه بر بدست آوردن تجربه دیگر     می تواند برای بازیگر دلچسب و باارزش باشد و انتخاب کدام نقش نیز مشکل شود.

درچند مجموعه تلویزیونی که اخیرا ً بازی کردید از جمله قطار ابدی این طور نشان دادی که به آثار کمیک نسبت به درام و یا ملودرام علاقه بیشتری دارید آیا این واقعا ً این طور است ؟

در تئاترهای قبل از دانشکده و فعالیت های دانشگاهی بیشتر گرایش به اجرای نمایش های کمیک داشتم و تشویق دوستان هم مزید بر علت بود بعد از دانشکده از سال ۵۸ تا ۶۵ هیچگونه فعالیت هنری نداشتم و فقط به کار اداری که هیچگونه سنخیتی با فعالیت های هنری نداشت مشغول بودم تا این که در سال ۶۵ با تشویق و دعوت دوستان مجددا ً بازیگری را شروع کردم.

علاقه ام به اجرای نقش های کمدی بیشتر است شاید به این خاطر که در مردم تاحدودی حالت انبساط خاطر را بوجود می آورد ولی از آنجایی که فرهنگ ما بیشتر فرهنگ وقار و سنگینی است موارد و اشکالات ارائه نقش کمدی بیشتر از هر ژانری در معرض بی تفاوتی و انتقاد و… قرار می گیرد.

 

در مجموعه قطار ابدی یک بازی بسیار عالی از خود نشان دادی لطفا ً در مورد نقش های خود در این اپیزودهای این مجموعه توضیحی بدهید ؟

در مجموعه قطار ابدی توسط دوستم آقای بهروز بقایی برای اجرای نقش «سنکا» در نمایش نرون دعوت شدم که پس از ضبط ۵۲ قسمت آن در روزهای آخر با توصیه همکاران قرار شد فی البداهه یکی دو قسمت از نمایش گروه درمانی را ضبط کنیم تا تهیه کننده ببیند و تصمیم بگیرد . فردای آن روز پس از تماشای آن دو قسمت که چنان مورد توجه قرار گرفته بود تصمیم به ضبط ۵۲ قسمت از « گروه درمانی » شدیم که شاید اگر بیشتر روی آن کار می شد یکی از کارهای فوق العاده بود .به هر حال همیشه تشویق و توصیه دوستان و تماشاگران است که بازیگر و عوامل دیگر را درپیمودن راهی بهتر و سعی بیشتر برای ارائه کاری مطلوبتر به تلاش وامی دارد.

 

بفرمایید که کار با تلویزیون برای شما جالب تر است یا کار در سینما ؟

بازیگری در سینما و تلویزیون تقریبا ً بهم شبیه است . تلویزیون از نظر بیننده گسترده تر و سینما محدودتر است . تلویزیون از نظر ضبط تصاویر سهل تر و سینما بنا به مسائل اقتصادی و غیره حساس تر و مشکل تر است بهر حال برای بازیگر چه سینما و چه تلویزیون از نظر ارائه نقش تفاوت چندانی ندارد.

 

نظرتان در مورد وضعیت فعلی سینمای ایران با توجه به تغییر و تحول های اخیر چیست ؟

در مورد وضعیت فعلی سینمای ایران مطلب زیاد است و من نظری ندارم فقط زمانی که فیلمی از سینماگران ایران در یکی از جشنواره های خارجی مطرح و جایزه ویژه می گیرد به خود می بالم و یقین دارم با درک درست و شعور و پشتکاری که در سینماگران ایران وجود دارد می توانیم همچنان نام ایران عزیز را در دنیا مطرح و از نظر فرهنگی خود را ملتی با شعور و با فرهنگ معرفی نماییم.

 

قصد دارید بازیگری را تا چه زمانی ادامه دهید ؟

بازیگری را تا زمانی که مردم عزیز مرا بپذیرند و توان اجرا و ارائه نقش را داشته باشم تا آخرین نفس ادامه خواهم داد.

در پایان ضمن تشکر از وقتی که در اختیارمان قرار دادی چنانچه برای هموطنان بیرجندی خود صحبتی دارید ، بفرمایید.

برای هموطنان عزیز بیرجندی ضمن عرض سلام ، موفقیت بسیار توأم با سعادت و شادکامی را از خداوند بزرگ آرزو می کنم و از این که خود را یکی از افراد جامعه با فرهنگ بیرجند می دانم به خود می بالم و از صمیم قلب فعالیت هنری خود را مرهون تشویق و راهنمایی و محبت اساتید و فرهنگیان و مردم شریف بیرجند عزیز می دانم.

مطالب پیشنهادی :

درباره نویسنده

158 مطلب نوشته است .

نوشتن دیدگاه

شما میتوانید از تصاویر مخصوص خود در قسمت نظرات استفاده نمایید برای اینکار از وب سایت آواتارکمک بگیرید .

تمام حقوق این سایت برای © 2014 انجمن هنرهای نمایشی بیرجند. محفوظ است.
قدرت گرفته از وردپرس فارسی