شش روش براي يافتن يك ايده مناسب در نوشتنآموزش نمایشنامه‌نویسی (بخش اول)

دسته: آموزشی , اسلایدر , سرتیترها
بدون دیدگاه
یکشنبه - ۶ فروردین ۱۳۹۶
آموزش نمایشنامه‌نویسی (بخش اول)

در این بخش آموزشی سعی بر این شده تا مطالبی مفید در باب نمایشنامه نویسی را برای عزیزانی که تمایل به نویسندگی دارند درج نماییم.

براي يافتن يك ايده مناسب، به شش طريق مي‌توان عمل كرد:

۱- مي‌توانيد از زندگي خودتان ايده بگيريد

به طور حتم هر كدام از شما در زندگي با مسائلي روبرو شده‌ايد. اين مسائل ممكن است در ظاهر، يك اتفاق ساده به نظر آيد ولي اگر به عقب برگرديد و آن حوادث و مشكلات را بررسي كنيد متوجه مي‌شويد كه مي‌توان از ميان آنها يك متن نمايشي خوب تهيه كرد. تجربيات شما در زندگي مي‌تواند الگوي مناسبي براي نوشتن نمايشنامه باشد به نوعي ميتوان گفت تئاتر صحنة نشان دادن آزمايش انسان‌ها در شرايط سخت و استثنايي است. شما به عنوان نويسنده بايد در همة حوادث دقت كنيد چرا كه در پشت بسياري از حوادث زود گذر، مسائلي وجود دارد كه ميتواند طرح يك داستان را براي شما فراهم نمايد. فقط كافي است كه از كنار هيچ حادثهاي در زندگي ساده نگذريد. يك نويسنده ميتواند از زندگي انسان‌ها ايده‌هاي مناسبي بگيرد به شرطي كه به همه چيز اهميت دهد و خود را در هر حادثهاي سهيم بداند.

۲_ تجديد نظر در گفتار و اعمال

فرض گيريم كه شما مي‌خواهيد يكي از حوادثي را كه در زندگيتان اتفاق افتاده را به صورت نمايشنامه در آوريد اما متوجه مي‌شويد كه آن اعمال و گفتار واقعي، مناسب موضوع نمايشي شما نيستند در اين صورت مي‌توانيد درآنها تجديد نظر كنيد و از خود بپرسيد« اگر به جاي فلان حركت يا گفته، اين عمل يا گفتار قرار گيرد چه پيش مي آيد؟ »

با يك حادثه به دو صورت مي‌توان برخورد كرد اول: آنچه را كه هست و اتفاق ميافتد، مي‌بينيد و سپس عين آن واقعه را بازگو مي‌كنيد. دوم: شما واقعه را مي‌بينيد اما مي‌گوييد بهتر بود به صورت ديگري اتفاق مي‌افتاد. اين« بهتر بود »ها از اعتقادات و آرزوهاي ما سر چشمه مي‌گيرد. بنابراين اگر واقعه‌اي همانطور كه اتفاق افتاده است باز گو كنيم تنها يك وجه كار را در نظر گرفته‌ايم. قسمت اعظم كار يك هنرمند اين است كه ديدگاه خود را نسبت به مسائل با اعتقادات و آرزوهايش بياميزد. ديگر اينكه هر حادثهاي را از طريق احتمالات مختلف بررسي كنيد تا

۳- گرفتن ايده از طريق ديدن و شناختن انسان‌ها

گاهي ممكن است يك نفر توجه شما را جلب كند .چرا كه آن شخص ممكن است يكي از خصوصيات زير را داشته باشد: راستگو و شجاع، ترسو و دروغگو، تندخو، وسواسي، ولخرج، خودخواه، متواضع، دورو و رياكار، بي انضباط، منظم و وقت شناس، … هركدام از خصوصيات يك فرد ممكن است نظر شما را به خود جلب كند و از آن ايده ی نمايشي بگيرد. براي مثال شما با آدمي روبرو مي‌شويد كه بسيار ساده انديش است .اگر او را در مقابل يك آدم دروغگو و رياكار قرار دهيد چه حادثه‌اي رخ خواهد داد؟ هنگامي كه از شخصيتي ايده مي‌گيريد، در مقابل او، شخصيتي متضاد قرار دهيد. حال ميتوانيد اين شخص را در خيال خود فرض كنيد. خواه وجود داشته باشد خواه نداشته باشد. همانطور كه گفته شد تئاتر صحنة نمايش انسان‌ها در شرايط خاص است. براي برجسته نمودن شخصيت نمايشنامه بايد او را در يك موقعيت استثنايي قرار دهيد تا آنچه را كه ميخواهيد بگوييد شكل نمايشي بيابد. ممكن است افراد را در شرايط عادي نتوان شناخت اما زماني كه در يك شرايط خاص قرار بگيرند هر كدام ماهيت خود را نشان مي‌دهند بنابراين در موقعيت خاص هركس متناسب با توان، روحيه، اخلاق و اعتقاد خود

۴- گرفتن ايده از زندگينامه‌ها و شرح احوال

يكي از منابع مهم كه مي توان براي نوشتن نمايشنامه از آن ايده گرفت شرح حال و زندگي بزرگان تاريخ است. اين كار بايد با احتياط و مطالعة دقيق انجام بگيرد. شما در نوشتن يك نمايشنامه كه شخصيت‌هاي آن زاده ی فكر خودتان است، آزاد هستيد و مي‌توانيد هر خصوصيتي را كه مورد نظرتان است به او بدهيد اما در مورد شخصيت تاريخي به رعايت آنچه در تاريخ ثبت شده مقيد هستيد.

البته اين سخن بدان معنا نيست كه مانند يك مورخ، موضع بي طرفي داشته باشيد چرا كه شما مانند دوربين عكاسي نيستيد. براي دوري از اين حالت مي‌توانيد فكر و عقيدة خودتان را هم در كار دخالت دهيد بدين طريق كه با شناخت كامل زندگي آن شخصيت، پي به هويت و چگونگي ماجراهاي زندگي او ببريد، بعد از تحليل آن، نتيجه گيري كنيد در واقع با اين نتيجه‌گيري موضع خود را مشخص كرده‌ايد.

۵- گرفتن ايده از داستانها، حكايتها، افسانه‌ها و…

با خواندن كتاب‌هاي داستان، رمان، حكايت و افسانه‌ها و يا با شنيدن آنها نيز مي‌توانيد براي نوشتن ايده بگيريد. گاهي اتفاق مي‌افتد كه چند نفر رماني را خوانده و هر كدام برداشت خاصي كرده‌اند. در هنگام نوشتن نمايشنامه استنباط خود شما از داستان بيشتر از چه چيزي اهميت دارد. ديگر اينكه داستاني براي نمايشنامه شده مناسب است كه در آن لااقل دو شخصيت، نيرو يا فكر در مقابل يكديگر قرار گيرند. يعني تضاد عنصر اساسي در نمايشنامه است.

«اگر همه مو را می‌بینند، نمایشنامه‌نویس پیچش مو را می‌بیند»

۶- گرفتن ايده از طريق مطالعة حوادث در روزنامه‌ها و مجلات. صفحة حوادث و يا خبرهاي مختلف در روزنامه‌ها و مجلات مي‌تواند در پيدا كردن ايده به شما كمك كند. در ظاهر، نوشتن از روي اين حوادث كار آساني است اما واقعاً چنين نيست. خطر بزرگي كه براي يك نويسنده وجود دارد اين است كه كارش به صورت خبرهاي روزنامه‌اي در آيد. قبل از هر چيز درباره ی حادثه‌اي كه انتخاب كرده- ايد، تحقيق كنيد و از درستي آن مطمئن شويد، پس آن را تحليل كنيد. يك هنرمند و يا نمايشنامه نويس خوب، هيچ وقت با حوادث سطحي برخورد نمي‌كند بلكه دربارة آن فكر مي‌كند، تحقيق مي‌كند و سپس از دل آن حادثه يك تجربه بزرگ بشري و متناسب با اعتقاد و ديدگاه خود ارائه ميدهد. اگر همه موي را مي‌بينند هنرمند بايد پيچش موي را ببيند.

منبع: کانال تلگرام نمایشنامه نویسی


نوشته شده توسط:عارف موحد - 186 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: ۳۷
برچسب ها: